W Białej powietrze zanieczyszczone jest głównie przez lokalne kotłownie, powoduje to że pH opadu wynosi od 3 do 5,5. Najniższe pH jest przy krótkotrwałych opadach, po okresie długotrwałej, bezdeszczowej pogody. pH deszczu zależy od kierunku wiatru, czasu trwania opadu, miejsca opadu i jego ilości. Najbardziej zanieczyszczone miejsca to Rynek i ulica Nyska na co wskazują wyniki badań prowadzonych przez młodzież. Najbardziej obfite w kwaśne opady były m-ce : styczeń, luty. Kwaśne deszcze wywierają duży wpływ na stan drzewostanów. Powodują zmianę odczynu gleby i zagładę roślin. Lasy gminy znajdują się w II strefie uszkodzeń przemysłowych. W Białej odczyn gleb wynosi 4, powoduje to znikanie poszczególnych grup bakterii glebowych a nadmierny rozwój grzybów. Z działalnością grzybów związane jest tworzenie kwasów organicznych, zakwaszających glebę. Na drzewach w Białej rośnie dużo hubiaka pospolitego. Jest to grzyb niejadalny i silnie niszczący drzewo. Rozszczepka pospolita popularna w parku w Białej. Obserwując występowanie ślimaków (organizmy wrażliwe na zakwaszenie gleby) ocenić należy, iż najbardziej zakwaszone gleby są w okolicach Rynku i w Parku Miejskim. Ślimaki spotykano na obrzeżach Białej. Niezbędne do budowy muszli minerały zawierają CaCO3. W glebach zakwaszonych przez opady są one wymywane i rozkładane. Badania występowania grzybów potwierdzają badania występowania ślimaków. Najwięcej ślimaków jest na peryferiach Białej, a rzadziej spotyka się tam grzyby. Te badania potwierdzają się wzajemnie.
Wpływ zanieczyszczeń środowiska na te rośliny widać na przykładzie uszkodzeń drzew liściastych i iglastych. Obserwując koronę drzew, liście, uszkodzenie, korę ocenić należy iż bardziej wrażliwe są drzewa iglaste, liście (igły) żółkną, brązowieją, opadają. Drzewa liściaste choć z perforowanymi liśćmi są mniej narażone z uwagi na zrzucenie liści na zimę.
Wskaźnikami zanieczyszczenia powietrza są też porosty. “Porosty są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia powietrza i dlatego rzadko spotykane w dużych miastach”. Chociaż Biała nie należy do dużych miast, jednak stwierdzono tu małą ilość porostów, szczególnie nadrzewnych. Świadczy to o dużej ilości kwaśnych deszczów i zanieczyszczonym środowisku. Porosty absorbują substancje mineralne głównie z powietrza i wody deszczowej. Nie są w tym stanie jednak wydalić pobieranych pierwiastków i dlatego są wrażliwe na substancje toksyczne. Zanikanie porostów to wskaźnik zanieczyszczenia powietrza, zwłaszcza SO2. Pochłanianie takich toksycznych substancji powoduje rozkład chlorofilu u fototrofów. W Białej można powiedzieć, że występują porosty strefy 1, 2 i 3. Strefa 1-to obumarłe porosty z gatunku Lecanora. Wyglądają jak jasnoszara lub jasnozielona, brukowana droga. Takie gatunki występują na cmentarzach komunalnych, a także niewielkie ilości na “cmentarzu żydowskim”. Nie udało się znaleźć ich na drzewach, tylko na nagrobkach pochodzących z lat 90-tych XIX w. i lat 50-tych wieku obecnego. “Strefa 2 wyst. porosty z gatunku Xanthoria. Mają kolor pomarańczowy. Można je odnaleźć na kamieniach, zaprawie murarskiej, ale nie na drzewach. “ Najwięcej było ich na cmentarzach komunalnych. Liczą ok. 70 i 30 lat. “Strefa 3 – obejmuje porosty porośnięte liśćmi, które nie można znaleźć na drzewach. Są to gatunki Parmelia saxatilis. Wyst. na ścianach i nagrobkach”. W Białej wyst. tylko na cmentarzu komunalnym, na nagrobkach z lat 90 – tych.
UWAGI:
Do obserwacji wykorzystano metody: